Co wyróżnia styl renesansowy?

Historia architektury jest bogatym źródłem inspiracji dla wielu współczesnych twórców. Jednym ze zdecydowanie najciekawszych rodzajów jest architektura renesansu, która jest istną perełką dla miłośników tej epoki. To połączenie inspiracji z dawnych czasów oraz ówczesnych estetyk. Epokę renesansu uważa się za jedną z najciekawszych, jeżeli chodzi o kulturę i sztukę. Wnętrza urządzone w stylu renesansowym wyróżniają się przede wszystkim dużą reprezentacyjnością, elegancją i wytwornością. Za twórcę, który zapoczątkował architekturę renesansu uważa się Filippo Brunelleschiego.

Styl renesansowy to przede wszystkim przepych - od ścian, pełnych malowanych wielobarwnie fresków i rozlicznych obrazów oraz wiszących luster w zdobnych ramach, aż po podłogi wykonane z marmuru, który komponował się w różne geometryczne wzory. W epoce renesansu całości dopełniały także odpowiednie meble z efektownymi rzeźbieniami, których jednak było stosunkowo niewiele - warto bowiem wiedzieć, że styl renesansowy odznacza się także dużymi, otwartymi przestrzeniami.

Architektura renesansu - cechy szczególne

Styl renesansowy w budowlach odznaczał się przede wszystkim dużą harmonią oraz prostotą. Do najczęściej wymienianych cech charakterystycznych zaliczają się:

- stropy wykonane z drewna, kopuły dzielone kasetonami oraz sklepienia kolebkowe,

- bardzo rytmiczny pionowy podział fasady na identyczne segmenty, które są oddzielone kolumnami,

- dominowanie kątów prostych i figury koła,

- bogate zdobienia z dominacją motywów roślinnych i geometrycznych,

- zastosowanie arkad na kolumnach,

- oddzielenie kondygnacji przy pomocy fasad,

- zdobienie elewacji przy pomocy boniowania lub techniki sgraffito,

- przykrycie budowli centralnych kopułą,

- występują klasyczne porządki architektoniczne: dorycki, joński, koryncki, kompozytowy,

- częste występowanie pałaców miejskich w budownictwie świeckim,

- okna zamykane łukiem o kształcie półkola lub w prostokątnym obramowaniu z trójkątnym przyczółkiem,

- stworzenie licznych kopułowych budowli podłużnych (na przykład Bazylika Świętego Piotra w Rzymie, Rotunda kościoła S. Maria delle Grazie w Mediolanie, Katedra Santa Maria del Fiore we Florencji),

- zastosowanie kopuły z latarnią na bębnie w budownictwie sakralnym.

Budynki świeckie w architekturze renesansu

W epoce renesansu znacznie rozwinął się także styl budynków miejskich. Zaczęto przywiązywać o wiele większą uwagę do urbanistyki a miasta upiększały budowle zarówno publiczne, jak i prywatne. Zostało stworzonych wiele pałaców i rezydencji podmiejskich. Warto jednak wiedzieć, że wówczas pałac nie miał już obronnego charakteru. Posiadał za to o wiele większe okna i liczne wejścia do budynku, który bardzo często był wznoszony z kamiennych bloków. Oprócz tego cechowały go także:

- rozległa sień,

- otoczony krużgankiem dziedziniec (stanowi centrum życia w całym pałacu),

- licznie rozmieszczone herby oraz emblematy rodowe,

- solidne arkady z kolumnami,

- bardzo regularne oraz harmonijne fasady, posiadające nadwieszany gzyms,

- liczne okna i bogatsze doświetlenie wewnątrz pomieszczeń.

Najsłynniejsi przedstawiciele architektury renesansu w Europie:

Do najsłynniejszych włoskich przedstawicieli tej epoki zaliczają się przede wszystkim: Donato Bramante, Filipo Brunelleschi, Andrea Palladio, Michał Anioł, Michelozzo di Bartolomeo. Wśród Francuzów wymienić można twórców takich jak: Pierre Lescot, Philibert de l'Orme oraz Jacques Androuet du Cerceau. Nie sposób pominąć także hiszpańskiego Jose Joacquina de Herdera oraz niderlandzkiego Florisa Corneliego.