| 1. | czuć było wiosnę, kwitły żonkile i dereń. A |
| 2. | Były tu i żonkile, i. |
| 3. | po lasach, a żółte żonkile i niebieska goryczka |
| 4. | jednej wiązanki. Ta wiązanka, żonkile, stanowiła teraz. |
| 5. | w nim rosły — wczesne żonkile. Wyłożoną płytami chodnikowymi |
| 6. | żonkile, jeśli mieli na |
| 7. | Edith, weź te żonkile i wstaw je |
| 8. | wazonika, w którym stały żonkile. - Nie wiedziałem, że |
| 9. | Spostrzega żonkile w wazonie na |
| 10. | staw, wokół którego rosły żonkile, a. |
| 11. | wyjmuje mu z rąk żonkile - wstawia do przygotowanego |
| 12. | Może ci to przypomni - żonkile?. STANISŁAW. |
| 13. | dla poetów, którzy preferują żonkile i trudno im |
| 14. | Wręczając jej żonkile, zauważył w pokoju |
| 15. | której się odradzasz. i żonkile. Bije szósta. Wchodzi |
| 16. | tu mieć tulipany i żonkile, a po nich |
| 17. | budząc pieszczotliwie do życia żonkile, które wychylały się |
| 18. | rodziców Hasana), Mubina zrywa żonkile. - Ja je posadziłam - |
| 19. | drzwi. - Wypycha z ziemi żonkile i takie rzeczy. - |
| 20. | Zbiera żonkile - rzucił Miło. Ruszył |