| 1. | wydaje mi się, że dopiąłeś swego. |
| 2. | No, i dopiąłeś swego — przerwałem mu |
| 3. | jesteś sprytny, Charles, znowu dopiąłeś swego". I ulegnie, |
| 4. | dopiąłeś swego, uwodząc mu |
| 5. | Ha, ty łobuzie, znów dopiąłeś swego - rzekł Dirk |
| 6. | co jeszcze przychodzisz? Przecież dopiąłeś swego. - |
| 7. | Więc jednak dopiąłeś swego - mruknął Car’das, |
| 8. | żyć w Niemczech. Wówczas dopiąłeś tego, że wróciłam. |
| 9. | nach. A więc dopiąłeś swego, Ojcze, powiedziałam |
| 10. | Czy też dopiąłeś tego przez zaloty. |
| 11. | ale w każdym razie dopiąłeś swego. Ja. |
| 12. | go w końcu pokonał - dopiąłeś swego. Jeśli. |
| 13. | tak niczego jeszcze nie dopiąłeś. Nie tego bowiem, |
| 14. | eś nie przesadził, a dopiąłeś celu. Więc okrycie |
| 15. | równowagi. Powinieneś być zadowolony, dopiąłeś swego. W. |
| 16. | na to, że wszystko dopiąłeś na ostatni guzik - |
| 17. | O właśnie, dopiąłeś swego. Teraz już |
| 18. | Jak tylko dopiąłeś targu, wszyscy biorący |
| 19. | mnie z sobą, Turmsie, dopiąłeś tego teraz,. |