| 1. | I wszyscy płaczemy ze wstydu i nastaje ta |
| 2. | zbyt uczuciowy, płacze ze wstydu. Nie chcę zostać |
| 3. | chowam moją głowę ze wstydu. Ze Wstydu, Wstydu, |
| 4. | i stulają się ze wstydu a trwogi okrągłe |
| 5. | teraz zobaczyć, umarłaby ze wstydu. Ale nie ją |
| 6. | się sobie oddawać bez wstydu i zahamowań. |
| 7. | rozgrzeszenia. Kaśka umarłaby ze wstydu, gdyby jej odmówiono. |
| 8. | jak sprawiedliwość, uczciwość, poczucie wstydu i umiar, same. |
| 9. | aby nie płonąć ze wstydu za lata przeżyte |
| 10. | chowam moją głowę ze wstydu. To taki wstyd, |
| 11. | Czy chorowałaś ze wstydu. Czy kłamałaś na |
| 12. | nie śmiałem - jakby ze wstydu. W tej chwili |
| 13. | nieprzytomny ze strachu i wstydu, nie czekając odpowiedzi, |
| 14. | Tarzan, spaliłby się ze wstydu. Z biegiem lat |
| 15. | się w żołądku ze wstydu, kiedy tylko o |
| 16. | I nie skryjesz ze wstydu pod ziemię oblicza?. |
| 17. | Rafał płonął ze wstydu, gdy nie postrzeżony |
| 18. | ustępstwa nie wymażą ani wstydu, ani winy. I |
| 19. | sobie w łeb ze wstydu przed innymi, przed |