| 1. | Zaprzeczyłem i dodałem, że Bertold Śmiały powiedział, iż |
| 2. | Ruchem błyskawicznym odwrócił się Bertold i zanim zdumiony |
| 3. | hohenauski oddalił, zwrócił się Bertold do swojego sekretarza. |
| 4. | Przychodzili tu, bywało - mruknął Bertold Śmiały. - |
| 5. | niedługo po tym, jak Bertold Śmiały. |
| 6. | Matson głośno. Wiedział Horst Bertold i Theodoric. |
| 7. | Bertold z Meersburga, nie |
| 8. | Król! — wyrzekł Bertold półgłosem. — I jego |
| 9. | Przyszłaś nas dręczyć? - wymamrotał Bertold Śmiały. - No cóż, |
| 10. | Panowie Ulryk, Bertold i hrabia z |
| 11. | będzie pochwalony — odezwał się Bertold. — Na wieki wieków — |
| 12. | gromady, ojcze Wernerze — rzekł Bertold do niego. —. |
| 13. | Profesor Bertold, z Wiednia. |
| 14. | jakim byłem kiedyś - powiedział Bertold Śmiały - a nawet. |
| 15. | Bertold Kittel. |
| 16. | i wykwintne suknie, jak Bertold, i. |
| 17. | spotkali się Gerda i Bertold. Śmiały; pamiętałem, że |
| 18. | sto bizańtyńców? — zapytał go Bertold. — Z łaski Waszej |
| 19. | do sądu, oddał go Bertold pod straż swojego |
| 20. | mi wiadomo, siedzi cześnik Bertold de Apolda. Czy |